Hij wordt voorgesteld als een jonge, lange, slanke man die gekleed gaat in franciscanerhabijt met een koord om zijn taille. Naarmate zijn verering toenam, ziet men hem in de kust magerder, meer ascetisch afgebeeld.

In de ene hand heeft hij vaak een witte lelie, in de andere een boek waarop het Kind Jezus zit of staat. De voorstelling met het Jezuskind gaat terug op het verhaal waarin graaf Tiso op een nacht in zijn gastenkamer Antonius geknield zag zitten, met in zijn handen een kind dat in lichtstralen gehuld was.

Naast Rita van Cascia genoot Antonius van Padua een bijzondere verering in onze parochiekerk. Samen met mijn buurmeisje en haar oudste zus gingen we negen dinsdagen (een novene) voorafgaand aan zijn feestdag (13 juni) naar de ochtendmis (om 7 uur) . Er hoorde een eigen kerkboekje met bijzondere gebeden bij.

BLOEMHOFJE
van den
H. ANTONIUS VAN PADUA
VOLLEDIG GEBEDENBOEK
voor de ware vereerders
van den grooten wonderdoener.

In mijn jeugd zag het beeld in onze parochiekerk er anders uit. Antonius droeg toen de bruine pij van de franciscanen.

Wanneer men dankzij Antonius iets waardevols opnieuw in zijn bezit kreeg, moest men een brood schenken aan de armen, het zogenaamde Antoniusbrood. Dat kon overigens ook in de vorm van geld dat in een speciale offerblok gedeponeerd moest worden.