Zeven broeders, Martelaars
10 juli

Alexander, Felix, Januarius, Martialis, Philippus, Silvanus en Vitalis waren volgens de traditie de kinderen van St Felicitas van Rome. Het feit dat deze vroege martelaren op dezelfde dag stierven, heeft ertoe geleid dat een legende ontstond over hun bloedverwantschap (geïnspireerd op de zeven Makkabeeën, 2 Makk.7) en dat heeft er weer toe bijgedragen dat men hen ging zien als kinderen van St Felicitas. Feit is dat ze in vier verschillende catacomben werden begraven en dat Felicitas naast Silvanus werd bijgezet.

10 juli Te Rome het lijden van zeven Gebroeders-Martelaren, zonen van de Martelares Felicitas, n.l. Januárius, Felix, Philippus, Silvánus, Alexander, Vitalis en Martialis, ten tijde van keizer Antoninus, onder de stadsprefect Publius. Januárius werd met roeden gegeseld, in de kerker uitgehongerd en dan gedood door van lood voorziene zwepen.Felix en Philippus werden met stokken doodgeslagen. Silvánus werd van een hoogte te pletter geworpen. Alexánder, Vitális en Martiális zijn onthoofd.

Van de zeven jongens werden Januarius, Felix en Filippus doodgegeseld; Alexander, Vitalis en Martialis onthoofd, terwijl Silvanus van de rotsen werd gegooid. Juist als de moeder in het Bijbelverhaal moest tenslotte ook Felicitas zelf de marteldood ondergaan; ze werd onthoofd door het zwaard. Haar laatste rustplaats kreeg ze in de begraafplaats van Maximus aan de Via Salaria Nuova.

Zij behoren tot de Regenheiligen.

Meestal afgebeeld met hun moeder Felicitas.
In het Grimani brevier ontbreekt de moeder. Opvallend is het leeftijdsverschil tussen de broers.

THE illustrious martyrdom of these Saints happened at Rome, under the Emperor Antoninus. The seven brothers were the sons of St. Felicitas, a noble, pious, Christian widow in Rome, who, after the death of her husband, served God in a state of continency and employed herself wholly in prayer, fasting, and works of charity. By the public and edifying example of this lady and her whole family many idolaters were moved to renounce the worship of their false gods, and to embrace the Faith of Christ. This excited the anger of the heathen priests, who complained to the emperor that the boldness with which Felicitas publicly practised the Christian religion drew many from the worship of the immortal gods, who were the guardians and protectors of the empire, and that, in order to appease these false gods, it was necessary to compel this lady and her children to sacrifice to them.