De gezegende Maria Magdalena verlangde intussen naar hemelse aanschouwing en zocht de barre woestenij op. Op een door engelenhanden bereide plaats verbleef zij dertig jaar in anonimiteit.

[…] Iedere dag werd zij op de zeven gebedsuren door engelen in de lucht geheven, waar zij de glorierijke samenzangen van de hemelse scharen zelfs met haar lichamelijke oren hoorde. Doordat ze door deze uitgelezen spijzen dag na dag verzadigd werd en vervolgens door diezelfde engelen naar haar eigen plaats teruggevoerd werd, had zij absoluut geen behoefte aan lichamelijk voedsel.

Rechtsonder in de achtergrond:
Er was een priester die een leven in eenzaamheid wilde gaan leiden, en die zo’n twee kilometer verderop zijn cel vestigde. De priester wilde achter de waarheid komen van dit wonderbaarlijke visioen. De man Gods besefte dat het zonder enige twijfel ging om een hemels sacrament, dat ontoegankelijk was voor menselijke ervaring.

Trillend was hij tot halverwege gekomen, toen zij hem een vraag stelde: Herinnert u zich uit het evangelie Maria, de beroemde zondares die de voeten van de Heer waste met haar tranen en droogde met haar haren, en die vergeving voor haar zonde verdiende? Die vrouw ben ik. Dertig jaar heb ik hier vertoefd, onbekend voor alle mensen.

Het type van Maria Magdalena de boetvaardige ontstond in de dertiende eeuw onder invloed van de franciscanen in Italië en werd later in de westerse kunst overgenomen. Maria Magdalena wordt het embleem van de hoop: zelfs de diepst gevallen mens (vrouw) kan door boete weer in Gods genade vallen.

Ze wordt op twee manieren afgebeeld: met zeer lang haar dat haar (half) naakte lichaam bedekt of gekleed in een nauwsluitend harig pak, dat haar gezicht, handen en voeten en vaak haar borsten vrijlaat.

Meer over Maria Magdalena op mijn website: Maria Magdalena: femme fatale van het christendom
31