Perpetua en Felicitas, Martelaressen 6 maart, (door paus Pius X vastgelegd, hun sterfdag is 7 maart)

Feest van twee moeders Kartago (Noord-Afrika), die naar Rome werden gezonden om er voor de dieren te worden geworpen. Felicitas kreunde wel, toen in de gevangenis haar kindje werd geboren, maar zij hoopte vast: Wanneer ik om de Heer zal lijden in de cirkus, zal Hij mijn sterkte zijn.

Perpetua was van voorname ouders en weduwe, mogelijk de meesteres van de hoogzwangere slavin Felicitas. Hun marteling is uitvoerig gedocumenteerd en zonder twijfel authentiek.
Hun Passio SS. Perpetuae et Felicitatis is deels van Perpetua zelf en werd aangevuld door een tijdgenoot. Zij hadden grote invloed op het christendom in Afrika. St Augustinus van Hippo wijdde drie preken aan hen.
Perpetua stierf, samen met Felicitas in de arena van Carthago op 7 maart 203. De betekenis van hun samengevoegde namen is ‘eeuwig geluk’.

De bovenste afbeelding is een mozaïek van de heilige Perpetua in de Euphrasiusbasiliek in Porec in Kroatië (ca. 1280).

Daaronder een mozaïek van Felicitas ( begin 6de eeuw) in het Bisschoppelijk Museum in Ravenna.

Perpetua is de patroonheilige van de getrouwde vrouwen. Zij wordt bijna altijd samen met haar slavin Felicitas afgebeeld, zoals op dit mozaïek (561-569) in de Sant Appolinare Nuovo in Ravenna.

Reeds in de vierde eeuw werd het feest van Perpetua en Felicitas op 7 maart, de sterfdag van beide heiligen, ook buiten Carthago gevierd. Samen met de martelaressen Agatha, Lucia, Agnes, Cecilia en Anastasia (daarover meer in volgende artikelen) worden ze genoemd in de Romeinse Canon, het oudste en eerste eucharistische gebed van de Romeinse Ritus.