Een jonge, geestdriftige en door de Geest gesteunde getuige van Jezus is een van de zeven eerste helpers van de Apostelen Stefaan. De zware les, bizondere toepassing van het algemeen gebed van de liefde, die wij uit zijn laatste gebed horen, is die van de vergiffenis aan onze vijanden. Is wellicht de jonge farizeeër die er bij stond, Saul, niet geraakt geworden door dit gebed en door dit eerste getuigebloed?

[…] De steniging van Stefanus vond plaats in het jaar waarin de Heer ten hemel is opgestegen, in de daaropvolgende maand augustus. Bij het aanbreken van de derde dag. Toen brak er een grote vervolging uit tegen de christenen in Jeruzalem. Rechtsboven zit een jongeman die Saulus heette en die later de naam Paulus kreeg.

Sint Stephanus was de eerste en belangrijkste onder de diakenen, die kort tevoren door de apostelen gekozen waren. vervuld van de Heilige geest predikte hij en hij diende de christelijke zaak met onverschrokken moed. De successen van onze vrome diaken brachten de slechtheid en de nijd van de vijanden van het evangelie in beweging. Aanvankelijk traden ze met Stephanus in discussie, maar toen ze merkten dat ze niet tegen hem opgewassen waren, kochten ze valse getuigen om, die hem van godslastering tegen Mozes en God beschuldigden. De aanklacht werd ingediend bij de sanhedrin en de heilige werd daarheen gesleept. Nadat de aanklacht voorgelezen was, beval Caiphas, de hogepriester, hem zich te verdedigen. Gebruik makend van de vrijheid die hem toegestaan werd hield hij zijn verdedigingsrede.

De joden werden steeds bozer toen ze de heilige dit visioen hoorden vertellen. Ze besloten hem ter dood te brengen zonder verder proces. Ze stortten zich met veel kabaal op hem, sleepten hem woest de stad uit en bevredigden hun woede jegens hem met een stenenhagel. De heilige martelaar viel op de knieën en riep zeer dringend en met luide stem: ‘Heer, reken hun deze zonde niet aan’’. Met deze woorden stierf hij.