Vincentius, edel van afkomst, maar edeler nog van geloof en godsdienstzin, was een diaken van de heilige bisschop Valerius. Omdat de bisschop moeite had met spreken had hij zijn taken aan hem toevertrouwd en wijdde zichzelf aan gebed en beschouwing. Op bevel van stadhouder Dacianus werden zij beiden naar Valencia weggevoerd en opgesloten in een akelige gevangenis. Dacianus werd kwaad en veroordeelde de bisschop tot de ballingschap, maar Vincentius, dat weerspannig en ingebeeld jongmens, liet hij bij wijze van afschrikwekkend voorbeeld op het folterpaard spannen om al zijn leden uiteen te trekken.

Toen staken de beulen ijzeren kammen zo diep tussen zijn ribben, dat het bloed uit zijn hele lichaam stoomde en zijn ingewanden blootlagen doordat de aanhechtingen van de ribben los waren geraakt. Toen werd hij van het folterpaard afgenomen en naar de plaats van de vuurstraf gevoerd. Uit eigen beweging klom hij op het rooster en werd geroosterd, geschroeid en geblakerd. In al zijn ledematen stak men ijzeren haken en gloeiende platen. Onder dit alles bleef hij onbewogen en bad, zijn ogen omhooggericht, tot de Heer.

Dacianus raakte buiten zinnen en zei: ‘Wat kunnen we nog meer met hem doen? Laten we hem naar een bed brengen en hem op zachte kussens neerleggen. We moeten hem niet nog roemrijker maken doordat hij bezwijkt tijdens de folteringen. Men legde hem dus op een zacht bed en hij rustte een weinig; meteen daarna gaf hij de geest, omstreeks het jaar des Heren 287.

22 Januari Te Valencia, in het Spaanse Tarragona, Leviet Vincéntius, Martelaar. (304) Onder de goddeloze landvoogd Daciánus moest hij kerkerstraffen, uithongering, pijnbank, ontwrichting van ledematen, gloeiende platen, een gloeiend ijzeren rooster en nog andere pijnigingen verduren en zo ging hij ten hemel op, om de beloning voor zijn martelaarschap te ontvangen. De heerlijke zegepraal van zijn marteldood heeft Prudéntius in een gedicht uitvoerig beschreven, terwijl Augustinus en bisschop Leo die met de hoogste lof hebben verheven.