Velen onthouden alleen van deze jonge Italiaanse jezuïet, tevoor page aan het Spaanse hof, zijn ernst, zijn strengheid van leven, zijn langdurig bidden, zijn misprijzen van zijn adellijke erfgoederen en titels. Met diepere aandacht ontdekken wij in deze prinselijke Heilige een ongemene karaktervastheid, een ultieme liefde voor zijn heer en een milde liefde; hij stierf bij het verplegen van de pestlijders. (Rome, 1591)

Zoon en erfprins van Ferdinand van Gonzaga, markies van Castiglione. Legde op tienjarige leeftijd de gelofte van zuiverheid af en bracht een groot deel van zijn jeugd door in Florence, Mantua en – als page aan het hof van Filips II – in Madrid. Deed in 1585b afstand van titels en erfelijke privileges en trad in als jezuïet. Leidde een leven van kuisheid en versterving en keek naar de grond als hij een vrouw, ook zijn moeder, zag. Daarom moest hij van zijn oversten een hoge kraag dragen. Hij geselde zich ’s nachts en zocht de vuilste cel uit. Stierf tijdens zijn studie door besmetting van pestlijders die hij verpleegde. Reliekenjagers stortten zich op zijn lijk met messen en scharen en beroofden het van zijn haar, nagels en een vinger. Zijn graf is in de S. Ignazio te Rome.

Hoewel sommigen zijn buitengewone kuisheid onaantrekkelijk vinden, heeft zijn moed en toewijding respect opgeëist van latere generaties. Samen met Stanislaus Kostka in 1726 heiligverklaard.