De geschiedenis van onze eredienst bewijst dikwijls dat een initiatief van één bijzondere groep gelovigen, van één heilige, later door allen werd overgenomen. Zo werkt de Geest in de Kerk. Hij geeft in, zij erkent zijn wijsheid en voert uit. Daarom verwondert het ons niet, de oorsprong van deze drie bededagen juist voor het Hemelvaartsfeest verbonden te zien met de naam van een gallisch bisschop, Mamert. Wat bij alle volkeren bestond als middel om de hemel genadig te stemmen, deed ook hij in zware nood: biddend en smekend een ommegang doen, een bede-vaart, een processie houden. Later werden de processies met het Kruis gehouden om de zegen van God over de veldvruchten af te smeken. Dit gebruik moet in ons de erkenning levendig houden van de Ene machtige, de Ene die meester is van alle stoffelijk en geestelijk goed, de Vader. Wat wij door Jezus Hem vragen, zal Hij geven: God is de Goedheid zelf.

In 't keeren van 't seizoen wordt de zegening van den Hemel afgesmeekt over de vruchten der aarde en de bewaarnis gevraagd voor den nieuwen oogst. Groote regens, groote droogte, onweer, hagelvlagen of onmatige hitte en andere rampen, moeten van 't veld geweerd worden - alles ligt in Gods handen en alles wat buiten groeit staat bloot aan 't hemelsch geweld - dat weten de boeren. Daarom stellen zij hun vertrouwen in die openbare smeeking en elk voor zich, houden zij er aan, ernstig hunne godsvrucht te volbrengen.
Waar 't andere morgenden in de weke stil is en verlaten op de plaatse en rond de kerk, komt vroegmorgens al het volk nu ter kerke alsof het Zondag ware. Op hun kloefen en in hun wekedaagsche kleeren, met mutse en blauwen kiel gelijk ze werken op 't land met de eerde nog aan hun kleeren geplakt, komt het mannenvolk; in haar zwarte mantels gehuld zijn de vrouwen en de meisjes, wit en zwart of anders vaal gekleurd, zijn haar afgedragene kleedjes. De kerk is vol lijk 's Zondags. Na de mis begint de processie. Niet lijk op half-oogst, maar zonder praal nu of opschik, in allen eenvoud geschiedt de ommegang want 't is eene smeekbede en geen feestvieren.

Na het Tweede Vaticaans Concilie zijn de Kruisdagen in onbruik geraakt. In mijn kindertijd was het gebruik nog volop in zwang. Vanaf de vierde klas liep ik mee met mijn buurmeisje Christiane en haar oudere zus Agnes. Zij werd aanroepen, als een van de zeven vrouwelijke heiligen, aan het eind van de processie: Sancta Agnes, ora pro nobis. Christiane en Jeanne kwamen helaas niet voor.

Na de ochtendmis van 6.30 uur gingen we in stoet, hardop de Litanie van alle heiligen zingend (in het Latijn), naar de akkers aan de rand van het dorp. De derde dag vertrokken we een half uur eerder voor de grote toer naar de Royen. Na de heiligen kwamen de aanroepingen om verlost te worden van alle onheil dat ons zou kunnen overkomen: 'van bliksem en noodweer: verlos ons, Heer! 'van pest, hongersnood en oorlog: verlos ons, Heer!...enz. enz. Helemaal aan het eind van de litanie werd er gebeden voor de ‘vruchten der aarde’ en voor de overleden gelovigen.

Ik herinner me vooral hoe koud het was en dat ik me afvroeg waarom er maar een paar boeren meeliepen, zij waren het toch die de zegen over de 'vruchten der aarde' goed konden gebruiken.