Leo, Paus, Belijder en Kerkleraar
11 april

Leo de Grote werd de verdediger van zijn volk in de hachelijke tijd van de invallen van Attila en van de Wandalen. Hij is de nederige maar zelfbewuste verkondiger van wat de ganse Kerk sinds eeuwen door haar opvattingen en leven aanvaardde: de Bisschop van Rome is de opvolger van de eerste opperherder van de ganse ware Kerk.

De liturgische gedachtenis van de heilige Leo I stond op de oude Romeinse kalender (mijn missaal) op 11 april. Thans viert de Latijnse Kerk zijn gedachtenis op zijn sterfdag: 10 november. De Griekse en Slavische kerken gedenken hem op 18 februari.

Sint Leo, paus, riep het concilie van Chalcedon bijeen. Daar bepaalde hij dat alleen maagden de sluier mochten aannemen. Daar werd ook besloten dat de Maagd Maria Moeder van God genoemd zou worden.
In diezelfde tijd trok Attila een spoor van verwoesting door Italië. Sint Leo gaf zich in de kerk van de apostelen drie dagen en nachten lang over aan gebed. Daarna zei hij tot zijn medewerkers: ‘Wie mij wil volgen, hij volge!’ Toen hij Attila dicht genaderd was, steeg deze, zodra hij de heilige Leo zag, van zijn paard, wierp zich aan zijn voeten neer en verzocht hem te vragen wat hij maar wenste. Leo vroeg hem uit Italië weg te gaan en de krijgsgevangenen vrij te laten.
Hij stierf omstreeks het jaar des Heren 460.

Patroonheilige van musici, organisten en zangers.

Hij wordt vereerd in zowel de Latijnse als de Byzantijnse kerken. Hij is een van de weinige pausen die ook in het oosten afgebeeld worden, en wel als een oude bisschop met een lange baard. Latere voorstellingen in het westen tonen hem in pauselijk ornaat met tiara. De meest afgebeelde scène uit zijn leven is zijn ontmoeting met Attila de Hun.

Het eerste idee voor dit werk stamt uit de tijd van paus Julius II. Op een verloren gegane tekening, die bekend is van een kopie, was Julius II afgebeeld als paus Leo de Grote. Op de definitieve versie op het fresco wilde de nieuwe paus Leo X in vol ornaat als hoofdpersoon worden afgebeeld.

Rafaël plaatst de twee groepen asymmetrisch tegenover elkaar: het zelfverzekerde en plechtige voortschrijden van de paus die, begeleid door twee heiligen Petrus en Paulus ( het zwaard dreigend geheven), erin slaagt om bij Mantua de krankzinnig geworden, galopperende golf van de Hunnen tegen te houden, die omlaag komen stormen vanaf brandende en rokende heuvels. De doodsbange Attila op het zwarte paard in het midden is bijna niet te onderscheiden.